Czym rozpalać w piecu

Najlepsza rozpałka powstaje z tego samego drewna, którym palisz. Kilka suchych polan rozłupanych na cienkie szczapy i patyki zapala się od jednej zapałki, a nie wnosi do pieca niczego obcego. Szczapy trzymaj w skrzynce przy piecu, w ciepłym pomieszczeniu: dzień w domu dosusza ich powierzchnię.

Drugie miejsce zajmują gotowe kostki do rozpalania i wełna drzewna nasączona woskiem. Paliwem jest w nich drewno albo wosk, palą się kilka minut równym płomieniem i nie kapią. Trzecie: suche szyszki, kora i drobne gałązki z własnego drewna, pod warunkiem że leżały pod dachem.

Szary papier i tektura bez nadruku też się nadają, ale w małej ilości: garść, nie pół worka. Papier pali się szybko i zostawia lotny popiół, który zapycha wymiennik i wylatuje kominem.

Płyny: benzyna, olej, rozpuszczalnik

Opary benzyny i rozpuszczalnika zapalają się gwałtownie, a płomień potrafi wyjść drzwiczkami prosto na twarz. Olej przepracowany z samochodu to odpad niebezpieczny, a nie paliwo: jego spalenie w piecu jest termicznym przekształcaniem odpadów, którego art. 155 ustawy o odpadach zabrania poza spalarnią.

Folie, plastik, styropian

Dobrze się palą, więc kuszą jako rozpałka. W domowym piecu palą się jednak w zbyt niskiej temperaturze, dają sadzę i toksyczne związki, a w świetle prawa to palenie śmieci. Informator Ministerstwa Środowiska »Czyste ciepło w moim domu z paliw stałych« wymienia tworzywa, butelki, folie i styropian na liście »nie spalam«.

Kolorowe gazety i kartony po napojach

Papier kredowy i kolorowe farby dają dużo popiołu i dymu, a karton po mleku czy soku to warstwy papieru, folii i aluminium. Do niebieskiego i żółtego pojemnika, nie do pieca. Na liście informatora jest też barwiony papier.

Płyty meblowe i drewno malowane

Ścinki płyty wiórowej, MDF, stare listwy i deski z farbą wyglądają jak drewno, ale nim nie są: to odpad z klejem albo powłoką. Szczegóły prawne są w tekście kary za palenie śmieci w piecu.

Tyle, żeby najcieńsza warstwa szczap zajęła się w ciągu kilku minut. Jeśli trzeba dokładać papier drugi i trzeci raz, problemem nie jest rozpałka, tylko wilgotne drewno albo zamknięty dopływ powietrza.

W kominku, kozie i piecu kaflowym rozpałka leży na samej górze stosu: pod nią cienkie szczapy, na dole grube polana. Ta kolejność ogranicza dym z pierwszych minut, bo gazy z nagrzewanych niżej warstw przechodzą przez płomień. Cały sposób, z rysunkiem komory i uwagami o kotłach, opisujemy w tekście jak palić od góry, żeby nie kopcić.

W kotle z podajnikiem rozpałką zajmuje się sterownik i zapalarka albo procedura z instrukcji producenta. W kotle zasypowym kolejność warstw też wynika z instrukcji, bo większość z nich zaprojektowano do dokładania paliwa na żar.

Do wydrukowania albo przepisania na kartkę przy drzwiczkach:

• Skrzynka cienkich szczap i patyków w domu, nie w szopie.
• Kostki podpałki albo wełna drzewna na zapas.
• Popielnik opróżniony, ruszt odsłonięty.
• Szyber i dopływ powietrza otwarte na czas rozpalania.
• Popiół w metalowym wiadrze i według zasad gminy, nie w worku z odpadami zmieszanymi.
• Czujka tlenku węgla w pomieszczeniu z piecem.

Ostatnie dwa punkty to nie formalność. Informator ministerstwa przypomina, że z popiołem postępuje się według lokalnych przepisów, a Państwowa Straż Pożarna, że czad wykryje tylko czujka tlenku węgla. Pełna lista tego, co wolno, a czego nie, jest też w ściągawce do druku.